Geweldloze Communicatie:
  1. Luisteren zonder oordeel
  2. Verwoorden van gevoelens van jezelf en van de ander
  3. Verwoorden van behoeften van jezelf en van de ander
  4. Formuleren van een verzoek

Marshall Rosenberg over een van zijn ervaringen om Geweldloze Communicatie te bedenken: "Ik ging op de receptie van een conferentie bij een groepje staan, waar een man het hoogste woord had. Die praatte honderduit, maar zijn toehoorders luisterden niet allemaal; sommigen leken zich te vervelen, anderen oogden gefrustreerd of onrustig, terwijl een deel nauwelijks scheen te luisteren. Op een gegeven moment onderbrak ik de spreker en richtte me tot het hele groepje met de mededeling dat ik op de conferentie was gekomen om ervaringen uit te wisselen, maar ik hier niet het gevoel kreeg dat ik het daar over zou kunnen hebben. En ik voegde daar aan toe dat ik me daar alleen bij voelde. Een pijnlijke stilte volgde. Na een paar minuten zie de man, die eerder zo overheersend het woord voerde: "Eigenlijk voelt het voor mij precies zo. Ik was alleen maar begonnen met praten, omdat ik niet zo goed wist waar ik moest beginnen, en daarna niet meer hoe ik moest stoppen." Dat was het begin van een interessant gesprek over ieders ervaringen op die conferentie."

Portugal
Voor de Graalbeweging in Portugal heb ik in 2010 een workshop Geweldloze Communicatie gegeven. Deze van oorsprong Nederlandse organisatie is nu een internationale vrouwenbeweging rond spiritualiteit en sociale actie. In 2011 verzorgde ik een weekend in Golegã over gedeeld leiderschap; een thema dat de Graalbeweging in een driejarig programma onderzoekt. Binnen dit project heb ik een bijdrage geschreven voor een boek dat in 2012 zal verschijnen.
Verder hield ik in 2010 in Porto een lezing aan de Hogeschool voor Sociale Educatie over Community Art.

Marijke de Koning, lid van de Graalbeweging, over de bijdrage van Jeannette: "Jeannette schept op een zeer professionele manier ruimte voor existentieel leren. Ze opent op deze wijze een weg voor transcendentie. Mensen vinden een inspiratie in haar en in elkaar; iets dat in veel leerprocessen ontbreekt."

Gebruik | © 2017 ComunicArte

Open communicatie


Leven in het communicatietijdperk vergt het uiterste van ons zelfbewustzijn. Ons eigen bewustzijn. De nieuwstornado die iedere dag weer over ons heen raast, zuigt onbarmhartig aan ons eigengereide zelf. De meningen van anderen dringen ons brein binnen via radio, televisie, internet en twitter; luidkeels schreeuwend om het eigen gelijk. Rust en zelfreflectie zijn een luxe geworden, want overal dringt het mobiele gekrakeel door. Eindeloos.

Ondanks het predicaat interactief, lijkt de informatiestroom zuiver eenrichtingsverkeer, omdat we wel praten maar niet luisteren. En daarmee bevinden we ons in doodlopende straat of zijn we roepende in de woestijn.

Luisteren is een essentieel onderdeel van echte communicatie. En luisteren zonder oordeel en met nieuwsgierigheid naar wat de ander in wezen wil vertellen, is een vaardigheid met een enorme reikwijdte. Het is de poort naar open communicatie, waarin de dialoog de plaats inneemt van discussie. Waarin nieuwe gezichtspunten kunnen ontstaan in een oprechte wisselwerking van authentieke gevoelens, gedachten en behoeften.

De Geweldloze Communicatie van Marshall Rosenberg gaat daarbij nog een stap verder, door gevoelens en behoeften expliciet te verwoorden. Hij ontwikkelde daarvoor een methode van vier stappen, waarlangs volgens hem een echt gesprek zich steeds weer zou moeten afwikkelen. Dat vereist een zekere moed. De resultaten zijn echter letterlijk hartverwarmend, omdat zo niet alleen onze gevoelens een plaats krijgen, maar ook onze behoeften duidelijk worden. Luisteren en spreken met het hart.

Door ontwikkeling van deze actieve, empathische luister- en spreekhouding, kunnen we doordringen tot het landschap van onze ziel, waarmee we het domein van de kunst betreden. In de rijkdom van ons hart ligt de voedingsbodem van de beelden, die zo bezien in feite de boodschappers van ons eigenlijke zelf zijn. En in samenspraak met anderen, kunnen we zo ook dat wat ons bindt duidelijk krijgen. Het kunstwerk dat dan ontstaat, noemen we community art: samenkunst.

Het woord communicatie is afkomstig van het Latijnse woord communicare dat 'een gemeenschap maken' betekent.